Şu ana kadar 3.249 defa okundu

YOKLUĞUNUN İLK SABAHI

Yokluğunun ilk sabahında, unutmuştum saatleri ,
Durmuştu zaman, güneş bile doğmaktan gecikmişti sanki,
Gidişine Günler bile isyan etmişti,
Aksam olmuyordu,Güneş doğmuyordu,
Bırakmışsın beni ak babalara,Terk etmişsin yalnızlığa,
Yokluğun bana, Ben yokluğuna susamışım,

Aklıma geldiğinde yudum yudum yutkunurum,
Ne ağlamayı becerdim, nede ağlamamayı,
Ama yüreğimi dinlediğinde yürekten ağlıyorum,
Gözlerim ağrıyor yüreğimden,
Bin kere darağacına asarım duygularımı,
Yinede faydasızdır, isyan ederim kaderime,

Dudaklarım boykot etmiş ismine,
Zamansız gelen ölümüne,
Sayfa Safa yazılarıma, Sana ağlayan gözlerime,
Taam uzakta bir ışık var,senin ışığın mi yoksa,
Öylesine yakıyor ki, beni uzakta olsa bile,
Bir köz gibi İndirdin yüreğime,

Sen beni aramazsın özlemezsin biliyorum,
Ama ben seni esen yellerde bile soruyorum,
Bir şarkı olsa seni anlatsa,
Bir şiir olsa seni unutmaksa ,
Bir Gün olsa üstüme doğsa,
Bir aksam olsa sabahı anlatsa,
Ama yüreğimdeki bu közü söndürecek bir şey var mi annem?
Yokluğun kabus olmuş sabahlarım, annem
Hasan yüksel

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın